زندگیِ دوگانه‌ «رابرت دایر» یکی از مسن‌ترین و پرکارترین گرافیتی‌کارهای نیویورک

مطلبی در مورد “رابرت دایر” (Robert Dyer) که در گالری Gourtesy عنوان شده بود:

در ۲۵سال گذشته رابرت دایر یک زندگی دو وجهی داشته است. او صبح‌ها قطار خط شش را ساعت ۷:۴۰دقیقه سوار می‌شد و به سمت محل کارش در آزمایشگاه سل مربوط به وزارت بهداشت، واقع در خلیج‌ کیپ، جایی که بر روی نمونه‌های آزمایشگاهی کار می‌کرد می‌رفت. از سمت دیگر او شب‌ها جیب‌هایش رو پر از اسپری‌ رنگ می‌کرد و به سمت پل منهتن و ساختمان‌های منطقه می‌رفت و نام اختصاری‌اش “RD” را روی آنها می‌نوشت.
این مرد ۴۹ساله یکی از مسن‌ترین و پرکارترین گرافیتی کارهای نیویورکی می‌باشد که در ۳۸سال گذشته صدهاهزار تگ زده است. دایر به نیویورک پست گفته بود: “گرافیتی مثل یک ماده‌ی مخدره که بهش اعتیاد پیدا می‌کنی.”
این حرف‌ را درشرایطی زده بود که پسر پانزده ساله‌اش کنارش ایستاده بود. او همچنین گفته بود مثل یک فردی است که خمار آدرنالین باشد. چندهفته‌ پیشتر دایر در بیرون خانه‌اش دستگیر و متهم به زدن ۸۲ اثر گرافیتی شد. NewyorkTimes اعلام کرد که پرونده‌ی دایر حدود ۶ماه طول کشیده و ۱۹کاراگاه بر روی آن کار می‌کردند. دپارتمان پلیس نیویورک هم به دایر لقب مردی را داده‌اند که در یک سال کیفیت ده سال زندگی را به ارمغان می‌آورد.

درحال حاضر دایر که ۱۳بار دستگیر شده عنوان کرده است که از گرافیتی زدن بر‌ روی ملک‌های شخصی یا عمومی اجتناب خواهد کرد و این بدلیل ترس از دستگیری برای بار چهاردهم نیست؛ بلکه به خاطر این است که با سمت‌وسویی که گرافیتی امروز درحال رفتن است ارتباط برقرار نمی‌کند. این مطلب در Manhattan Native به چاپ رسیده است.
او همچنین گفته است که گرافیتی امروز یک مشت چرت‌و‌پرت و مدگرایی شده و گرافیتی دوران من هنری بود که سالهاست از دست رفته و گم‌شده به حساب می‌آید.
او همچنین از لحاظ بدنی دیگر توانایی کارهای ژیمناستیکی هنرمندان گرافیتی مثل بالا رفتن از حصارها و فرار سریع از دست پلیس را ندارد و می‌گوید خسته شده. دایر دیگر خودش را پیر حساب می‌کند و گفته که من دیگر آنقدر قدرت ندارم که این کارهارا چونان که در گذشته انجام می‌دادم ادامه بدهم.
دایر در سن ۱۲سالگی اولین تگ‌اش را داخل خط قطار شش به اصرار برادر بزرگتر و دوستانش زد. از آن روز در سال ۱۹۸۰ وسوسه شد که گرافیتی بزند و آنهم اینطور که خودش می‌گوید: “فقط می‌خواستم اسمم رو همه‌جا و بارها، تا جایی که امکان داشت بزنم”
در حدی که حروف اختصاری اسمش را روی مچ دست راستش هم تتو کرده.
او برای اولین بار در سال ۱۹۸۲در حین نقاشی در قطار خط شش در برانکس دستگیر شد.
او را به چندین اتاق بازداشتگاههای نوجوانان انداخته بودند و در اخر به دبیرستان “Hawthorne Cedar Knolls” ،مختص پسران بدرفتار فرستاده شده بود.
ترجمه: شکوفه پویا(مجله گرافیتی ایران)

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *