مقاله: گرافیتی روی قطارهای باربری

شیوا شمرانی – تا به امروز اکثر مقالات و کتاب هایی که در رابطه با گرافیتی و هنرهای خیابانی نوشته شده است، توسط افرادی بوده که جزو هنرمندان گرافیتی نبوده اند و فقط تحقیقاتی روی این موضوع داشته اند.البته اکثریت هنرمندان گرافیتی هنگام نوشتن مقالات، به جای حفظ دو اصل مهم وفاداری و رفاقت، جهت گیری و تفکرات خاص گروه خودشان را از جز به کل تزریق می کنند که گاها این عقاید و نظرات نادرست می باشد و نمی تواند جامعه ی بزرگ گرافیتی را به درستی تعریف کند.
این مقدمه ای بود برای شروع بحث در رابطه با موضوع کم تر پرداخته شده ای در گرافیتی تحت عنوان گرافیتی قطارهای باربری یا گرافیتی باربری که منابع مکتوب زیادی برای تعیین اهمیت و جایگاه و همچنین تاریخچه ی دقیق آن یافت نمی شود و تا به امروز همانند سایر استایل های گرافیتی، بیشتر از بعد زیبایی شناسی و تکنیکی مورد بررسی قرار گرفته است. در حالی که این شکل از گرافیتی در سرتاسر دنیا طرافداران زیادی دارد و هنرمندان گرافیتی زیادی در این زمینه فعالیت های شاخصی انجام می دهند.
البته باید این موضوع را کاملا از قطارهای زیر زمینی جدا دانست چون بر خلاف این قطارها، مترو و قطار برقی شهری زمان بندی مشخصی برای حرکت و توقف دارند. قطارهای باربری معمولا برای حمل سوخت، آرد، کالاهای تجارتی و غیره استفاده می شوند.
هیچ منبع موثقی برای تعیین اینکه چه کسی اولین گرافیتی را روی یک قطار باری کشید وجود ندارد؛ اما اولین شخصی که اینکار را انجام داد به حق، آغازگر یکی از برجسته ترین و بدعت آمیزترین حرکت ها در گرافیتی بود که به نوعی زمینه را برای کارهای فوق العاده آینده فراهم نمود. افرادی مثل IZ Th WiZ و Zepher که با کار روی قطارهای باربری زمینه ساز آینده ی زیبا و روشن این هنر شدند. اولین بار گروهی از جوانان نیویورکی در دهه ی ۷۰ که از قضا هیپی هم بودند، روی قطارهای برقی و سیستم حمل و نقل شهری گرافیتی کشیدند که البته این در واقع همان شروع تقریبا رسمی گرافیتی مدرن بود. پس نتیجه میگیریم گرافیتی روی قطار، قدمت تقریبا یکسانی با گرافیتی معاصر دارد.
داستانی نیز در مورد شروع این نوع گرافیتی نقل شده است که فردی بسیار ثروتمند بوده است ولی از زندگی ثروتمندانه ی خود خسته می شود. به ناگهان زندگی خود را کنار می گذارد و به دوره گردی مشغول می شود. روزی شروع به کشیدن گرافیتی*روی کامیون ها و ماشین های باری خود، کهٌ قبلا در اختیار او بوده است، می کند تا مالکیت آن ها که در دست او بوده است را بیان کند. این داستان جرقه ای برای کشیده شدن گرافیتی ها بر روی قطار و وسایل نقلیه در حال حرکت شد و از این ماجرا به بعد گرافیتی نویس ها اسم خود را گرافیتی می کردند تا مالکیت خود را نسبت به چیزی ابراز کنند.

تا قبل از اینکه در دهه ی ۷۰ یک نگاه هنری نسبت به اینکار ایجاد شود، خیلی از گرافیتی نویسان نیویورکی، قطارهای باری را مانند سطل زباله هایی می دانستند که مصرف رنگ و اسپری روی آن ها فرقی با دور ریختن شان نداشت و ترجیح می دادند روی قطارهای شهری گرافیتی بکشند تا در معرض دید مردم باشد؛ زیرا قطارهای باربری از مسیرهای غیر شهری عبور می کردند و همیشه در حال حرکت بودند. به زودی گروهی از جوانان آمریکایی فهمیدند که وقتی روی چنین قطاری گرافیتی بکشند، آن قطار به سرتاسر کشور سفر خواهد کرد و افراد بیشتری می توانند آن گرافیتی را ببینند. علاوه بر این سربازان جوان ارتش آمریکا روی قطار ها نوشته ها و طرح های بخصوصی رسم می کردند تا غرور ملی خودشان را از این راه به نمایش بگذارند.
در حال حاضر افراد زیادی در این زمینه فعالیت می کنند اما این کار ، کار بسیار سختی است که نیازمند سرعت عمل بالاتری نسبت به سایر انواع می باشد چون با توجه به محیطی که در آن گرافیتی می کشند، بسیار در معرض دید قرار دارند و گریختن از ماموران پلیس در چنین محیطی کار بسیار سختی می باشد! اما جالب است بدانید که گاهی اوقات، خود کارکنان قطارهای باربری هم، برای بیان اعتراض خود، گاهی روی قطارها گرافیتی می کشیدند؛ علاوه بر اینکه شرکت های راه آهن به شدت با اینکار مخالف هستند و به گفته ی خودشان ضرر زیادی را از این راه متحمل می شوند. با این حال، این شکل از گرافیتی بسیار رایج می باشد و هر روز شاهکارهایی از این دست در فضای مجازی منتشر می شود.
(گرافیتی دوره گردها یا کولی ها :Graffiti Hobo*)

نویسنده و مترجم: شیوا شمرانی(مجله گرافیتی ایران)
ویراستار: فاطمه رحیم زاده

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *