گفت و گویی اختصاصی با Oham One

 

RUN – اوهام یکی از گرافیتی نویس های ایرانی است که در حال حاضر در المان زندگی می کند، اوهام بعد از خروجش از کشور توانست صفیر خوبی نیز برای جامعه گرافیتی ایرانی باشد او سعی کرد گرافیتی ایران را به مردم آلمان معرفی کند در همین راستا سال گذشته نمایشگاهی از اثار تعدادی گرافیتی نویسی ایرانی تحت عنوان «تهران۹۴» در برلین برگزار کرد که با استقبال فوق العاده ی مردم آلمان رو به رو شد، گفت و گوی ما با اوهام را در ادامه مشاهده می کنید:

RUN – لطفاً خودتان را معرفی کنید:
Oham One – اوهام وان (Oham One) از ۲۰۰۹ با گرافیتی آشنا شدم و از دو سال بعد، کارام تو تهران دیده شد.
چطور گرافیتی نویس شدید؟
در واقع تو فیلم ها و جاهای مختلف دیدم که نقاشی هایی رو دیوار هست که همیشه می گفتم کاش منم بتونم! خودم روی کاغذ شروع کردم اما خب خیلی خوب نبود؛ تا با نیروان (NirOne) و ددی (Dady) آشنا شدم و اولین گرافیتی خودم روی دیوار رو سال ۲۰۰۸ زدم. از اونجا قرار شد که من بشم اوهام وان!
“اوهام وان” معنی خاصی هم دارد؟ چطور این اسم را انتخاب کردید؟
انتخاب این اسم کاملاً اتفاقی و با پیشنهاد دوستان بود؛ اما در طی زمان، معنی پیدا کرد و شد اوهامی که الان کار میکنه و سعی کرد که به این کلمه معنی بده!
دلیل خاصی هست که ایران زندگی نمی کنید؟
متاسفانه دلایل سیاسی باعث خروجم از کشور شد.
تا حالا در آلمان با گرافیتی نویس ایرانی هم برخورد داشتید؟
بله اتفاقاً! یک جمعی که تو آلمان هستند؛ اینجا بزرگ شدند و توی صحنه ی هیپ هاپ، از رپ گرفته تا دی.جی و گرافیتی و خیلی جاهای دیگه، فعالیت میکنند. با این که ایرانی هستند و در مقابل جامعه ی غالب یعنی آلمان، تعداد کمی هستند، خودشون رو خیلی قوی توی هیپ هاپ ثابت کردند. به طور مثال، صاحب بزرگ ترین سایت گرافیتی آلمان و اتریش، روزبه هست. (www.hiphop.de) یا “نظر” که ایرانی هست و به زبان آلمانی رپ می کنه که جایزه ی Amadeus رو برد و حتی داور Eurovision هم شد. اما همه ی بچه ها با این سطح از کار و فعالیت حرفه ای تو جاهای مختلف، خیلی متحد کنار هم جمع می شوند و همدیگر رو حمایت می کنند. همین حمایت باعث شده که هر کدام، به تنهایی و همه در یک گروه، به یکی از بالاترین سطوح جامعه برسند؛ هم ایران رو بالا ببرند، هم خودشون رو! چیزی که متاسفانه نه در گرافیتی و نه در رپ، توی ایران دیدم.
کار دیگری درکنار گرافیتی انجام می دهید؟ شغل یا تحصیل؟
در حال حاضر دانشجوی تاریخ هنر هستم اما به تازگی امتحان طراحی صنعتی هم قبول شدم. در همین دانشگاه، توی دانشکده ی زبان هم مشغول به کار هستم. البته دانشکده که نه، در واقع دپارتمان!
امیدواریم همیشه موفق باشید… به کدام هنرمند بیشتر علاقه دارید؟
ممنون… هرکسی که بدون حاشیه کارمی کنه.
البته منظور ما هنرمندانی هست که از آن ها الهام می گیرید و کارهایشان را پیگیری می کنید.
Dejoe, Hombre, Dare, Cope2 و البته خیلی های دیگه!
تا حالا به کنار گذاشتن گرافیتی فکر کردید؟
در اصل، این کار رو چند ماه پیش کردم اما بازم هرچند کم، ولی کار زدم.
در مورد “تهران ۹۴” برایمان بگویید.
تهران ۹۴ یک استدیوی کوچک توی برلین هست که هدفش، معرفی گرافیتی ایران به خارج از کشور هست. فعالیت هایی در زمینه ی مستند هم داره. درحال حاضر کم کار هست و امکان داره که هدفش به کلی عوض بشه.
دوست دارین پنج سال دیگر کجا باشید؟
اگر منظورتون توی گرافیتی هست، الان اصلاً بهش فکر نمی کنم؛ اما توی کار به تدریس فکر می کنم.
رنگ مورد علاقه ی شما؟
تمام ترکیب های سبز و آبی!
به برگشتن به ایران فکر می کنید؟
دوست دارم که این کار رو بکنم. هرموقع که بشه، کی هست که نخواد؟!
خاطره ی جالبی در حین گرافیتی نویسی دارید که تعریف کنید؟
اولین بار که به برنامه ی گرافیتی توی برلین دعوت شدم، سال ۲۰۱۳ بود. تقریباً هزگز فکر نمی کردم که خیلی از گرافیتی نویس هارو اونجا ببینم و راحت با من برخورد کنند! کسایی مثل Mr.dheo, Raws, Boogie و حتی چند نفر از Up1 و … با تصوری که از ایران داشتم، منتظر بودم که حتی جوابم رو ندند؛ اما با خیلی هاشون حتی دوست هم شدم. در واقع رفتار حرفه ایشون برام جالب بود و خیلی دوست داشتم.
تا به حال با مردم یا پلیس به مشکلی برخوردید؟
توی ایران با پلیس برخورد داشتم اما اینجا نه! برخورد مردم هم اینجا، مثل ایران متفاوت هست. اگر مسن باشند، به پلیس زنگ می زنند؛ اما خب خیلی ها هم دوست دارند.حتی در مورد گرافیتی سوال می پرسند. عده ای هم بی تفاوت هستند؛ ولی کسایی هم که با گرافیتی سر و کار دارند، سریع شروع به صحبت می کنند.
و اما حرف آخر؟
اممم… حرف که زیاده ! شاید گفتنش هم زیاد تاثیری نداشته باشه اما… ، روزی با خودم فکر می کردم که چرا A1one بیخیال شده و برای بچه ها کاری نمی کنه! اما بعد از این که خودم سعی کردم کاری بکنم و البته بعضی پیزهارو تجربه کردم، فهمیدم که چرا برای خودش کار می کنه! در واقع کلمه ی “اتحاد” در گرافیتی ما، وجود خارجی نداره و هرگز هویت نمی گیره. از خودم میگم که به کسی برنخوره! تا زمانی که من اینجا با هنرمندا معاشرت نمی کردم، فکر نمی کردم که بتونم در برابر صحنه ای که توش حضور دارم، کاری انجام بدم. حتی باعث شد با حرفای مخالف خودم، کنار بیام اما این چیزی هست که هیچکس از ما یاد نگرفت و همین وضع به نسل بعد از ما انتقال داده میشه.فکر نمی کنم این روش درستی باشه.(جدا از کل کل های هیپ هاپی!) گاهی لازمه که بعضی از افراد جامعه ای که تو اقلیت هست، هرچند با اختلاف زیاد، باهم کنار بیایند. به همین خاطر من هم کنار کشیدم و متوجه معنی حرف های A1one شدم.
از طرف مجله، بابت حرف ها و مصاحبه از شما متشکریم و امیدواریم موفق باشید.

بازنویسی توسط: فاطمه رحیم زاده

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *